هديه ... !!!

در تبيين علم انبياء و اوصياء ؛

أنبياء قبل از بعثت از نظر علم و ساير توانائيهاي علمي و عملي مانند ساير مردم بوده اند . يعني در يك دوره ايشان « بشر مثلكم » بوده اند تا اينكه مي فرمايد : « يوحي الي » ؛ پس تفاوت نبي با بني نوع خود در همين « يوحي الي » مي باشد . اگر اين رابطه وحي را قطع كنيم ايشان مانند ساير افراد بشرند . همان كه إمام باقر عليه السلام فرمود :

ان عالمنا لا يعلم الغيب و لو وكل الله عالمنا الي نفسه كان كبعضكم و لكن يحدث اليه ساعة بعد ساعة .

[ البته مخفي نيست كه افراد بشر از نظر شيوه زندگي و ملكات و فضائل اخلاقي با هم متفاوتند و هر كسي براي خود منشي و روشي دارد . تاريخ به ما مي گويد كه اين افراد قبل از بعثت داراي اخلاق فاضله و كمالاتي در رفتار و كردار خود بوده اند . . اينگونه نبوده كه از ميان افراد خلافكار و فاسد كسي به رسالت مبعوث شود .]

خداوند ، بنا به حكم و مصالحي ، افرادي را از ميان بندگانش بر مي گزيند ، انتخاب مي كند ، كتاب و حكمت در اختيارشان مي گذارد و ايشان را به نبوت مبعوث مي كند ، تا راهنماي ديگران باشند . و پيام خدا را به بندگانش برسانند .

اجمالا ميتوان گفت اين علومي كه در اختيار أنبياء قرار مي گيرد غير از علم الغيب است .

علم الغيب مخصوص خداوند تبارك و تعالي است و احدي از آن اطلاعي ندارد . و آنچه به انبياء داده شده ، بخشي از علوم غيب مي باشد كه  در اختيار ايشان قرار گرفته تا حجت بر مردم باشند .

خداوند از تمام علوم مربوط به ملك و ملكوت ، كوچك و بزرگ ، ذرات آسمان و زمين ، غيب آسمان و زمين ، وقايعي كه در زمين و براي انسانها اتفاق مي افتد ، ميزان عمر افراد و … و ... و... آنهائي را كه تثبيت شده ، امضاء شده و مقدر شده ، در كتابي مبين ، مكتوب فرموده ، آنگاه اين كتاب را در اختيار بندگان برگزيده اش ، بنابر اختلاف مراتبشان ، قرار مي دهد . كه البته كل اين علوم مربوط به تحت عرش است .

شايد بتوان گفت تعبير علم كتاب در مقابل علم غيب است . علم كتاب علمي است مكتوب ، مضبوط و مشهود براي اهلش ، بنابراين غيب نيست . البته خداوند مي فرمايد مِن غيب است ؛ يعني اين مقدار از علم غيب را مشهود كرده ، اما نه مشهود هر كس ، مشهود مصطفون الاخيار است . بنابر اين نظر اگر نبي « علم الكتاب » را هم داشته باشد ، « عالم الغيب » نيست . بعبارت ديگر اين دو با هم تنافي ندارند كه از طرفي نبي را عالم به ما كان ومايكون بدانيم و از طرف ديگر ادعا كنيم كه غيب نمي داند .

بدين معني ، مرتبه اي از علم هست كه غيب است ؛ علومي است كه از خلق پوشيده است . مشيت خدا در اين مرتبه تعلق مي گيرد ، كم و زياد ميكند ، ممكن است بخشي را امضاء كند ، بخشي را نكند ، آنهائي را كه امضاء مي كند و مقدر مي كند در« علم الكتاب » قرار مي دهد كه آن را هم به نحو اتم در اختيار رسول الله صلي الله عليه و آله قرار داده است . اين مرتبه غيبي ، همان مرتبه « أم الكتاب » است كه مي فرمايد « يمحو الله ما يشاء و يثبت و عنده أم الكتاب » . همان آيه اي كه أمير المؤمنين فرمود : اگر نبود ، به شما از آنچه تا آخر عالم اتفاق مي افتد خبر مي دادم .

البته بايد به اين نكته اساسي توجه داشت كه ؛ اينگونه نيست كه ايشان يكجا از همه علم الكتاب بالفعل اطلاع داشته باشند ؛ بلكه بيناي كتابند ، كم كم در اختيارشان قرار مي گيرد ، بر حسب نياز و موقعيت .

همانگونه كه يك فرد بينا در مقابل يك كور مي تواند ادعا كند كه من هر چه در اين عالم هست ميتوانم ببينم ؛ و البته ادعاي صحيحي هم هست ؛ اما تحقق بالفعل آن منوط به شرايطي است ؛ ادعاي ائمه عليهم السلام كه مي فرمايند ما از ما كان و ما يكون خبر داريم نيز اينگونه است . يعني چشم ديدن اين وقايع را داريم و البته تحقق بالفعل آن شرائطي مي خواهد كه در ظرف زماني و مكاني خاص خود ، باذن الله محقق مي شود .

بنابر اين آن رواياتي كه ائمه عليهم السلام علم غيب را از خود انكار مي كنند منظور همان غيبي است كه نزد خدا است و هنوز مقدر نشده ؛ و آنجا كه خود را عالم به غيب معرفي مي كنند آن علوم غيبي است كه مقدر شده و در كتاب قرار گرفته ؛ و براي امثال ما غيب محسوب مي شود .

اگر سخن فوق را بپذيريم ، اين سؤال پيش مي آيد كه ؛ اين علوم چگونه در ايشان به فعليت مي رسد ؟

پاسخ اينكه ؛ اطلاع ايشان از كتاب بواسطه روح القدس حاصل مي شود كه در اختيار ايشان است . و مدام با روح القدس در ارتباطند و اطلاعات جديد دريافت مي كنند . به نحوي كه اگر اين ارتباط قطع شود علم امام محدود مي شود و از بسياري چيزها بي خبر مي ماند .

[ براي تقريب به ذهن ، شبكه اطلاع رساني اينترنت مثال خوبي است ؛ ايشان مانند كسي هستند كه كلمه عبور (password ) اتصال به اينترنت را در اختيار دارند . اگر كل شبكه را علم الكتاب فرض كنيم با داشتن كلمه عبور تمام اطلاعات موجود در شبكه در اختيار ما قرار مي گيرد . و البته تحقق بالفعل آن نياز به مراجعه دارد ! ]

اسعد الله ايامکم و لياليکم سعيدا طيبا

 مبارکا

آوای غربت ... !

و من هنوز هم ...

مشق  نام  ليلی می کنم !

ادب حضور ... !

يار با ماست ؛ 

                  چه حاجت که زيادت طلبيم  ؟ 

دولت صحبت آن مونس جان ،

                                     ما را بس .

* اللهم ‌أذقنی حلاوة ذکرک *