رقيه كه تو دامنش ، هم صحبت سر تو بود ؛  

                                                  یه جورائی نازت می کرد ، انگار که مادر تو بود .

نمی دونم دخترتو چطور نگاه کرده بودی ؛

فقط می گم که با چشات ، انگار صداش کرده بودی  . 

آخه ؛

می خوام بگم ،  

                    تو خرابه سکوت غم باری نشست

همه دیدن ،

              یواش یواش 

                              رقیه چشماشو می بست .

دختر شیرین زبونت ، دیگه ساکت نشسته بود ؛  

                                                       انگار یه بغض سنگینی ، راه گلوشو بسته بود .

یکی می گفت :  این تفلکی ، از بسکی سختی کشیده ؛ 

حالا دیگه خسته شده

                            چشماشو بسته خوابیده . 

یکی می گفت :  بچه دیده جواب نیومد از باباش ،

                                                     لابد دلش شکسته و خواسته که قهر کنه باهاش .

سکینه گفت : خواهر من !

اصلا به فکر خواب نبود ؛

                                   فقط می خواست حرف بزنه ؛ منتظر جواب نبود.

ربابه اومد کنارش ، نشست و گفت :

عزیز من ،

              بابا داره گوش می کنه ؛ 

                                           غصه نخور ،

                                                               تو حرف بزن   

زینب اومد جلوتر و دستی کشید روی سرش ، گفت عمه جون ؛

                                                                  هیچ بابائی  قهر نمی شه  با دخترش .

 اگه بابات ساکت شده ، باسه اینه که گوش میده ؛

چشماتو وا کن گل من ؛

                              عمه به قربونت بره ؛ 

یه هو یه نا نجیبی گفت :  من بلدم چیکار کنم ؛

                                                       شلاقشو کشید و گفت : می خوام اونو بیدار کنم .

یکی که می دید ،  بی حیا دستشو پس نمی کشه ،

یواشکی گفت تو گوشش ،

    بچه

                نفس

                            نمی کشه !!